"Se vos dan papel pautado, escribide polo outro lado" JRJ

Alfaias

14 Xullo 2016 at 11:50

O meu Long John Silver

Agustín é o meu Long John Silver. O mesmo fascinio que sentiu Jim polo pirata tolleito sentino eu dende que o coñecín hai dez anos. Todo este tempo de encontros, agarimos e conversas foi como embarcarse na Hispaniola na procura da illa do tesouro.

Agora, rematada esa extraordinaria viaxe xa para sempre, decátome que a súa amizade e compaña eran o verdadeiro tesouro que procuraba canda el e que agora veño de perder.

Queda comigo o resón das súas palabras, do seu entusiasmo por este filme ou por aqueloutro comic, dos seus azos e consellos na escrita, a lembranza dun paseo por Tlaquepaque cantando no solleiro mexicano, a crenza cega de que a lectura dun libro podía a un mudarlle a existencia.

Agardo  que o seu exemplo sexa quen de guiarme no futuro polos vieiros da vida e non defraudalo.

Polo de agora poñereime a escribir de novo. Débollo ao meu Long John Silver.

comments Comments (7)    -
4 Xuño 2015 at 12:54

O espello máxico

 

Through_the_Looking-Glass

 

Foron os trobadores occitanos, curmáns afastados dos nosos Martín Códax, Mendiño e demais autores de cantigas de amor, amigo, escarnio e maldicir, os que hai seiscentos anos recuperaron a vella tradición romana dos xogos florais que logo se estenderían por terras catalás, valencianas e tamén galegas.

O pobo romano celebraba estes xogos o 28 de abril, para honrar a deusa Flora e a chegada da primavera. Os xogos dos trobadores occitanos consistían nun certame literario no que os poetas se retaban cos seus mellores versos na procura da aclamación dun público que afervoado asistía as súas retesías e do loureiro co que sería coroado o gañador.

O próximo 2 de xullo celébrase o 153 aniversario doutros Xogos Florais de moita relevancia na nosa cultura e que supuxeron un fito no Rexurdimento da nosa literatura tras séculos de escuridade.  O 2 de xullo de 1861, na Coruña, organizados polos escritores Juana de Vega  e Benito Vicetto celebráronse os primeiros xogos florais da historia da Galicia contemporánea. Por desgraza só unha das composicións premiadas estaba en galego, o poema “A Galicia” de Francisco Añón e que comeza cuns reivindicativos versos que din así.

 

Ai esperta, adorada Galicia,

dese sono en que estás debruzada;

do teu rico porvir a alborada

polo Ceo enxergándose vay.

 

Hoxe estamos aquí para celebrar a nova  edición deste xogos florais do colexio Santa Teresa de Ourense, e quen sabe, quizabes algún día esta celebración entre tamén como aquela da Coruña nos libros de historia, pode que os textos dalgún dos seus participantes marque o comezo dunha sonada e gran carreira literaria, quen o sabe, só o tempo, supremo xuíz de todos nós, poderá darme ou quitarme  a razón.

O lema deste Xogos Florais é “O espello máxico” e  eu como todos vós vouvos presentar o meu breve relato, fora de concurso por suposto, que comeza así:

O rapaz érguese ás agachadas na madrugada cando o seus pais dormen. Leva unha lanterna na man, mais non a acende por medo a que esperten. Temeroso, ás escuras, sae do seu cuarto e camiña polo corredor tendo coidado de non bater e afociñar. Chega ao salón, entorna a porta, e seguro de que xa acadou o seu obxectivo, acende a lanterna. Pasea a súa luzada polos andeis ateigados de libros. Devagar esculca nos títulos dos seus lombos ata que descubre o que lle semella máis suxestivo. Cólleo con coidado e senta no sofá. Pasa as primeiras follas e comeza, baixo a tenue luz da lanterna, a lectura do seu primeiro parágrafo que le en voz  para darse azos e vencer o sono que o asalta:

          “Cando Gregor Samsa espertou unha mañá despois dun soño intranquilo, atopouse sobre a cama convertido nun monstruoso insecto…”

            O rapaz acorda de súpeto coas raiolas do sol que entran pola fiestra do salón. Quedouse durmido co libro entre os brazos. O lanterna esgotou as pilas e fica apagada sobre o seu regazo. Ten unha estraña sensación no corpo e un calafrío atravésao da cabeza aos pés. Son ás 8 de mañá e non sente aos seus pais a falar na cociña mentres preparan o almorzo e escoitan as novas na radio. Todo lle resulta moi raro. Pousa o libro e a lanterna  na mesa e percorre a casa silenciosa ata chantarse diante do cuarto dos seus pais. Cos seus cotelos peta con suavidade. Toc, toc. Non obtén resposta e insiste sen resultado ningún. Toc, toc, toc, toc. Achega a orella a porta e escoita. Uns estraños sons proceden do interior. Uns asubíos e gargarexos arrepiantes. Tremendo pon a man sobre o tirador e abre. Os seus ollos tardan e afacerse ás noitebras  ata que albisca con terror dous xigantes insectos negros deitados na cama dos seus pais. Vencido polo noxo xira a cabeza, a piques de vomitar a cea toda da véspera. De socate vese reflectido no espello do cuarto e non se recoñece. El tamén é un insecto arrepiante…    

Penso que con este relato cumpro os requisitos do concurso,  e todos pensaredes que ese espello no que o rapaz  se ve reflectido é máxico e transformouno a el e aos seus pais nuns monstruosos insectos…

Pois ben, sinto dicirvos que  estades trabucados. Non é ese o espello máxico do relato. O espello do que eu falo non esta feito de azougue e vidros senón de papel, tinta e palabras. O espello máxico é ese libro que o rapaz le ás agachadas e se titula “A metamorfose” obra do escritor  austríaco Franz Kafka.

Non existe maior e máis potente espello máxico que un libro. Abrir as súas páxinas e como converterse en Alicia e atravesalo para descubrir un marabilloso mundo de fantasía. Un espello no que descubrírmonos, atoparnos, consolarnos, divertirnos  e medrar. Porque un libro non só fala dos outros  senón tamén de nos mesmos.

Un libro é o máis poderoso obxecto máxico que existe no universo todo e por iso nunca falta no cuarto do mago ou na cova da meiga. O seu poder transformador supera ao da variña máxica de Merlín ou ao da lendaria pedra filosofal, aquela que podía converter en ouro calquera mineral con só tocalo.

Un libro, as súas páxinas, o feitizo máxico das súas palabras, pódennos transformar en pirata, lobishome, vampiro namorado, guerreiro medieval, aprendiz de mago, detective privado… ou en arrepinte insecto.

Mais levade coidado, como todo obxecto máxico ten os seus perigos, houbo quen se mergullou nas súas páxinas e perdeuse para sempre nun pesadelo de loucura, como lle pasou ao Quixote. Ou quizabes non, e foi nos libros onde atopou a cordura que lle faltaba ao mundo que ao arrodeaba e que tan pouco lle gustaba.

Estades advertidos, algúns destes espellos máxicos, destes libros, son un camiño de ida máis non de volta. Eu só podo poñervos sobre aviso: a lectura é unha aventura moi arriscada e perigosa.

Remato xa, repetindo os versos do poeta Añón adaptados a estes tempos incertos que estamos a vivir e dirixidos a todos vós:

 

Ai espertade, adorados rapaces,

dese sono dixital en que estades debruzados;

do voso rico porvir a alborada

no espello máxico da lectura enxergándose vai.

comments Comments (4)    -
3 Marzo 2015 at 20:34

A memoria é unha fraga.

prunus

Unha fraga húmida e vizosa ateigada de lembranzas, na que cada árbore testemuña unha escena case esquecida no remuíño do noso pasado. Porque de árbore en árbore, de póla en póla, comezamos a percorrer o vieiro das nosas vidas. Dunha cerdeira a un carballo, dun bidueiro a unha maceira… Porque aínda que non o creamos, temos moito de esquíos ou de paxaros e moitos dos nosos recordos chimpan ou aniñan no tronco, na cortiza, nas follas, nos  froitos, nunha galla crebada pola treboada.

A primeira gran viaxe que facemos de camiño á madureza, é gabear cando nenos polo tronco das árbores. E dende enriba fitamos o mundo, como logo faremos de adultos. Por vez primeira somos quen de afastarnos da terra firme e erguer os nosos pés miúdos do chan.  E é, nesa primeira viaxe cara ás alturas, nesa ascensión atolada posuídos pola afouteza da nenez, cando por vez primeira tamén xogamos a imaxinar. E a árbore xa non é madeira viva, nin follas abaneadas polo vento, nin raíces a furar a codia da terra. Por arte de encantamento troca en castelo inexpugnable, en cabana de náufragos, en nave interestelar ou en labirinto onde axexa un monstro dos de toda a  vida. E nós mudamos con ela, e  facémonos príncipes, xigantes ou destemidos astronautas.

Mais non todo son brincadeiras, risos e alegrías, e as primeiras bágoas, chufas e rifas da infancia chegan tamén polas árbores.

Lembro a gran cerdeira a que os rapaces maiores me subían con esforzo para que apañase as cereixas mais altas, denantes de que os pardais desen boa conta delas.  Mais aqueles moinantes non tiñan interese ningún nas cereixas, pobres ignorantes. Só me subían para librarse de min. Era o pequecho da panda, o benxamín que non facía  nada ben e que só era un atranco nos seus xogos. Eu pasaba a tarde saloucando alí enriba e procuraba un doce conforto comendo unha cereixa tras outra. E cuspía as carabuñas ao chan mentres agardaba a que alguén me axudase a baixar. E así, mentres o sol devalaba cara ao poñente, na miña boca mesturábanse a dozura das cereixas e a salga das bágoas que esvaraban polas miñas fazulas.

Recordo aquela vella nespereira da eira da casa dos meus avós. Moito gustabamos os meus curmáns mais eu das súas nésperas laranxas como un solpor no verán.  E recordo tamén as nosas protestas, laios e prantos, cando o progreso levouna por diante e o meu avó serrouna. Había que poñer unha uralita que cubrise o camiño que levaba da casa a bodega para non enchoupar os  pés nas chuviñosas tardes do inverno. E daquela descubrimos que o progreso era unha uralita.

E había tamén unha retorcida figueira enfronte da ferraxería do meu tío. Nela, pobre de min, quedei atrapado un día e tiveron que vir sacarme cunha escaleira. Regresei a casa pegañento e avergoñado entre as gargalladas de toda a veciñanza.

E botei moitos barquiños feitos a navalla coa cortiza dos piñeiros que navegaron mariñeiros  polas augas do Umia e de moitos outros regueiros ata esvaecer ao lonxe, perdidos no que hoxe é o mar infindo das miñas lembranzas.

Houbo despois, algunhas outras cerdeiras, que non eran reais senón literarias, furtadas a Pablo Neruda o da canción desesperada. Versos roubados cos que tentaba conquistar o corazón das mozas que sentaban distantes na miña escola.  Quería facer con elas, o que a primavera fai coas cerdeiras. Nunca o conseguín, pero os versos de amor do poeta fieis aínda  me acompañan.

O devalo dous meus veráns da infancia  non o marcaban as horas do reloxo, nin o transcorrer dos minutos, nin o devalo dos días. Eran as guindas que aboiaban na caña de Holanda e que meu avó observaba todas  as mañás nunha liturxia que a min me marabillaba. E a medida que afundían sabía que todo remataba. Que  cando alcanzasen o fondo, o outono chegaba e as botellas se abrían e nas copas da taberna os rubís escintilaban.

Por todo isto,  ás veces, cando como cereixas, pecho os ollos e deixo a carabuña na boca, dándolle voltas coa lingua sobre o padal. E así, ese neno agochado no meu interior, o neno que todos nós levamos dentro,  espreguízase devagar e durante uns intres fuxidíos esperta: o neno arroutado que gabeaba ás árbores, o neno abandonado que comía cereixas, o neno que facía barquiños de cortiza de piñeiro, o neno que chorou pola nespereira, o neno que quería ser primavera para facer abrochar ás rapazas coma cerdeiras, o neno que fitaba as guindas que aboiaban na caña de Holanda…

Así que, comede unha cereixa, pechade os ollos, xogade coa carabuña na boca e axiña, sen que vos decatedes, regresará a vós ese neno case esquecido.

Non temades, que non é maxia, é a memoria, unha sinxela lembranza do que fomos e perdemos…

(Pregón da Festa da Cereixa de Beade 2011)

comments Comentarios desactivados en A memoria é unha fraga.    -
16 Febreiro 2015 at 11:51

Mexillóns

scale

A primeira lembranza que teño do mexillón é un tractor. Un tractor que todos os veráns chegaba á casa dos meus avós. Un tractor que nos traía o mar varios quilómetros terra a dentro. O tractor envorcaba a carga do seu remolque na eira e axiña un feixe de moscóns e paxaros botábanse a ela. Eu ventaba no meu nariz aquel recendo mariño e contemplaba como o meu avó estendía devagar aquel cargamento co seu angazo baixo as parras de uva catalá. Un verán eran croques, outros patexos, máis case sempre eran cunchas de mexillóns.  Cando remataba o seu traballo, o vello chamaba por min e eu axiña corricaba sobre aquel areal de terra esmagando as cunchas cos meus pés. Aínda hoxe podo escoitar aquel triscar que me leva tan lonxe, case corenta anos atrás.

Lembro tamén aqueles bocadillos de mexillón en escabeche que nos facía a miña avoa na taberna, sempre de conservas Pita ou Cuca, non os hai  mellores repetía sempre ela.

Xa mozo, marchei en Compostela a estudar e cada vez que visitaba a miña avoa sempre me metía no peto unha daquelas latas de mexillóns, a saber que estarás a comer, langrán, dicíame.

Durante estes anos de universidade, ao remate do curso, pasaba sempre unhas semanas acampando en Ons, na praia de Melide, e a nosa dieta reducíase case a comer de latas, e entre elas sempre estaban as de mexillóns, mais non aquelas de miña avoa de Pita e Cuca, por suposto, pois eran ben caras e se nos saían de presuposto.

E hoxe, tanto tempo despois, aquí estou, en Bueu, tan preto de Ons falando de mexillóns. Por que se  algo se pode dicir desta vila é que está feita de salga, saín e escamas. Dende a salgadoira romana da Pescadoira de case 2000 anos, á fundada  por Massó co nome da Perfección alá por comezos do século XIX.  Por que non se pode entender está vila  sen as mans dos seus veciños, as mans dos mariñeiros que tiraban o boliche dende a praia de Agrelo ou a Curtiña, as mans das traballadoras que limpaban a tripada toda da sardiñas nos pilos nas conserveiras, as pastoriñas que nos lavadoiros fregaban  a roupa de traballo dos seus homes no mar unha e outra vez…

Mais Bueu tamén é Pedra, moldeada polos homes a golpe de cicel e maceta e tamén polo vento e a auga dende a noite dos tempos. De Pedra son as mámoas do Forno das Arcas, sobre a pedra foi gravado o petróglifo das Abelairas. De Pedra son os cons e penedos que se inzan pola costa resistindo como poden os embates das ondas: daquela que chaman A Redonda á traizoeira A Loba, da Bufúa, onde bravo bufa o mar, ao Cabalón que cabalga sobre o salseiro nos días de treboada.

E tamén son de Pedra, muíños, fontes, pontes, e cruceiros e os pazos señoriais, da casa de Ouril en Beluso, ao pazo de Quitapesares, pasando polo de Castrelo, onde o asasinado pola barbarie fascista, Johan Carballeira, defensor da causa dos mariñeiros, compuxo versos como estes dedicados ao mar de Bueu:

 O mar é berro

e surrisa;

trebón de versos

e geometría.

 Hourizonte:

pantasía para os nosos ollos,

onde comeza o méstereo

do mundo redondo.

 Lúa do ceo,

Lúa do mar;

Lúas de saudade,

pensativa e sentimental.

 Lúa chea

 encol do monte;

ollo que espía

o contrabando da noite.

 Comamos logo estas gorentosas viandas do mar, mais lembremos por todas as mans que pasaron, as que sementaron, encordaron, recolleron, limparon, cociñaron e serviron. As súas mans son as nosas.  Mans de salga, saín e escamas. Mans humildes, traballadoras, honradas, firmes e duras como a Pedra.

comments Comments (1)    -
25 Xaneiro 2013 at 13:03

Pola lingua que nos une

Por se alguén me bota en falta, este domingo non estarei en Compostela. Vou canso.  Por esa lingua que nos une só ás veces, eu traballo día a día. Na escrita no traballo. Nos xulgados, nos centros de ensino.  Arreo. Non preciso berrarllo a ninguén. De nada serve, ninguén escoita.

A protesta xa non é tal, é un rito institucionalizado. Un ollarnos o embigo para redimirnos das nosas culpas e renuncias durante o resto do ano. Saudámonos, subimos as fotiños  as redes sociais, batémonos no peito, exaxeramos sobre os que estabamos na Quintana, tomamos unhas cañas, unhas tapas e logo, satisfeitos  regresamos a casa. Fixemos os deberes, unha vez máis, e van…, salvamos o galego. David venceu a Goliat.

De nada sirve xuntármonos milleiros se logo, acotío, non reivindicamos os nosos  dereitos de galegofalantes, cando pedimos un café con leite cando mercamos nun comercio.

E tampouco serve se non consumimos a nosa propia cultura. Onde están logo os lectores, os espectadores, os consumidores que tanto berran polo galego? Lendo o último bestseller español ou vendo o último blockbuster americano. Lingua e cultura son unha unión indisoluble, unha non pode existir sen a outra.

Cando non queden editoras, nin produtores, nin compañías, nin creadores, que sentido vai ter berrar?

Por todo isto este domingo non estarei en Compostela. Cos cartos da viaxe, mercarei uns libros galegos, ou uns CDs de música galega, ou irei ver unha obra  dunha compañía galega.

Temos que mudar a estratexia. É preciso e urxente. O inimigo é poderoso e aniña no noso propio interior.

comments Comments (3)    -
22 Febreiro 2012 at 19:34

Disparen sobre o pianista

           

           Fomos moitos os que na distancia asistimos con certa ilusión e esperanza a última a Asemblea do BNG, sobre todo por algúns movementos previos, caso do manifesto da meirande parte dos seus alcaldes.

            Partindo da base de que eran os seus militantes os que debían decidir democraticamente cal debía ser o camiño que a organización nacionalista tiña  que tomar neste intre decisivo, eramos moitos os simpatizantes que agardabamos un sinal. Un cambio que indicase que os seus dirixentes tomaban boa nota da mensaxe que os votantes lles estaban mandando elección tras elección. Que tras un fondo exercicio de autocrítica e  reflexión mudasen a deriva na que os seus dirixentes entraran para xustificar a súa continua perda de apoio electoral. Non pasou nada diso, os seus dirixentes  enrocáronse nas súas posicións e botaron balóns fóra como se a cousa non fose con eles, como se fosen os electores os trabucados, como se esta país non estivese a altura da grandeza do seu ideario, un ideario ancorado nun tempo pasado que xa non existe.  Dende o meu punto de vista, o de un simple votante, en gran medida o responsable desa desfeita, desa ausencia de renovación da mensaxe e da imaxe, foi a UPG, quen a fin de contas é quen controla organicamente o BNG.

            O espectáculo mediático que sucedeu nas semanas seguintes a Asemblea, a posible escisión de Máis Galiza, a marcha de Encontro Irmandiño, a baixa na organización de senlleiros militantes, evidenciou que a Asemblea fora un fracaso absoluto e se pechara en falso. E logo chegaron os cruces de declaracións e as descualificacións entre todas as partes en conflicto. Unha simple busca en calquera hemeroteca chega para ler as palabras de Beiras, Paco Rodríguez, Lobeira, Guillerme  e compañía.

            Moitos coma min asistimos, abraiados e a piques de caer no pozo do desencanto, a ese espectáculo lamentable. Sacámoslle  punta e fíxesmos escarnio (https://twitter.com/#!/calveiro) por non chorar, en especial da postura inmovilista da UPG. Desde ese intre comecei a recibir todo tipo de descualificacións ( inimigo da patria, submarino antinacionalista…) insultos e desprezos  vía twitter e incluso no meu propio e-mail. Semellabamos estar no salvaxe Oeste con todos, pistoleiros, cowboys e rangers,  a pegar tiros no saloon,  e resultaba que o malo da película era eu, o pianista.

             Finalmente e tras un bo tirón tirón de orellas este domingo de Antroido de alguén a quen admiro e teño en alta estima,  decidiume. Déixoo. Cansei xa, levo dende os 18 ano votándoos, xamais votei outra cousa, agás en branco algunha vez levado pola carraxe. Levo máis de trinta anos soñando cun país noso; pois ben todos eles, fixeron anacos ese soño coma un espello de azougue. Síntome decepcionado e estafado por todos eles, e non son o único. Demostraron estas semanas que único que lles importa é a súa leiriña, a súa cota de poder, o seus quince minutos de sona diante dun micrófono ou dunha cámara. Éncheselles a boca toda coa palabra Galiza, pero logo non lles preocupa un carallo . E falo sempre dos dirixentes, non dos militantes que co seu esforzo traballo levaron a esa organización ata onde chegou.. e estarán aí afoutos o día que desaparece pola cegueira e intransixencia dos seus responsables.

                Dende hoxe xa non son os meus, que fagan o que lles pete.

comments Comments (5)    -
6 Xaneiro 2012 at 19:33

O voo da rola

A nosa mellor amiga tivo unha vez un soño e tentou erguelo en Sargadelos, moi preto de onde Don Isaac ergueu o seu que logo lle roubaron. Moitos dirán que ela, eu non o penso, fracasou. Tentouno, puxo todo o seu empeño e esforzo, errou ás veces, acertou outras. Ao cabo o seu soño esluíuse entre os dedos das súas mans como area de praia mais non fracasou. Durante ese tempo que loitou polo seu soño, foi dela, enriqueceuse, medrou, e algúns dos que lle botamos unha humilde man soñamos con ela, enriquecémonos, medramos…

Nunha daquela primeiras visitas, lembro ter paseado pola fabrica acompañado do meu fillo, seguindo o percorrido entre aquelas liñas —amarelas ou vermellas, non o lembro— vimos a todas aquelas mulleres que coa arxila construían o soño de Don Isaac.  Nun intre do traxecto, cruzámonos con el, e o meu fillo que non perdía detalle, tiroume da manga e queixouse amargamente.

—Mira! Vai fóra das liñas!

Esta anécdota que semella ben parva, víuseme a cabeza onte co gallo da súa perda. E penso que o define  moi ben, o soñador que  saíu do camiño polo que todo andabamos. Porque vivir é iso: soñar, saírse dos camiños trazados. Grazas a ela e a Don Isaac por deixarnos compartir os seus soños.

Mais… quen soñará agora por nós?

comments Comments (2)    -
31 Decembro 2011 at 12:16

Feliz 2013!!!!

comments Comentarios desactivados en Feliz 2013!!!!    -
24 Decembro 2011 at 11:53

Boa noite a todos

“Nada muda en Bagdad. O balbordo dos estoupidos e disparos continúa baixo a lúa nova de du al-hijja, o derradeiro mes do ano.”

comments Comentarios desactivados en Boa noite a todos    -
11 Decembro 2011 at 20:02

Congreso Pereiro?

Cando a RAG escolleu a Lois para dedicarlle  este día das letras todos o celebramos. Foi un ano de celebracións moi afortunado, espectacular, no que a sociedade civil celebrou a Pereiro á marxe das institucións dun xeitoque antes nunca se fixera con outro homenaxeado. Amigos, familia, compañeiros, loisistas puxeron todo e máis, e o ano resultou extraordinario. Incluso a  bibliografía arredor súa publicada este ano acadou un nivel que nunca se dera, con propostas moi variadas, pero magníficas todas elas.

Pois ben, xa o presidente  da RAG nalgunha declaración que agora non atopo, cando lle preguntaban pola implicación e o éxito acadado pola sociedade civil neste ano Pereiro, semellaba sentirse molesto por tal protagonismo do pobo, palabra tan querida por el por certo, e reclamaba con vehemencia para si, para RAG, tal éxito, pois eles foran os que o escolleran.

Todo isto, quizabes explique ese congreso Pereiro que se celebrará en catro días no Gaiás, con relatorios express de ½ hora, convocado pola RAG en ningures e cunha listaxe de convidados dos que case me sobran todos os nomes: a inttelligentsia universitaria e un figurón coma Gimferrer para que a Voz o entreviste esta semana.

En fin, un peche do ano Pereiro lamentable, que ao cabo róubanos ao noso  Lois, case conseguimos que pon puxeran as súas suxas mans enriba del, pero ao remate, nos derradeiros días do ano conseguírono os truáns.   Que lles aproveite. Eu quédome coa festa do Borrazás, co camiñada polas terras do Incio, coa complicidade e xenerosidade da súa familia e amigos, coas obras extraordinarias de Iago, Jacobo e Mario, cos ollos estartelados dun feixe de alemáns cando escoitaron os seus poemas na universidade  libre de Berlín…

comments Comments (5)    -
  • Os meus libros

  • As miñas colaboracións en