O vagaroso proceso de inmolación colectiva no que levamos tempo metidos rematará axiña. E ese día seremos World Trending Topic e a nova espallarase pola redes socias como a pólvora, como cando falece un desas vellas estrelas de Hollywood que case tiñamos esquecidas.

Un país que aspira a selo precisa medios de comunicación  de seu. E a partir de mañá quedamos sen o Galicia Hoxe, xa só resiste o gratuíto  L-V. E a partir de mañá seremos menos libres e máis pailáns. O tratamento e a información sobre a cultura galega que fixeron os xornalistas  deste diario nos últimos oitos anos e todo un modelo de compromiso e de rigorosidade.

Non ten sentido pensar nun país que só sirva para dar de comer aos seus deputados. Un país ten que ser quen de manter aos seus creadores culturais e aos seus medios de comunicación, senón será un fracaso. E non o estamos acadando… ao contrario.

E non culpemos aos demais, sempre os demais. Non responsabilicemos só aos negacionistas, ás subvencións da Voz, ao mal goberno popular, ao SXPL. Non. Todos nós somos culpables. Todos. No ten sentido reunírmonos no Obradoiro ou na Quíntana nunha liturxia anual, berrando consignas ou axitando  as bandeiras, para logo marchar todos cheos para casa e non consumir productos culturais galegos. E non me serve a escusa da calidade, temos cine, literatura e música tan boa como calquera  outra, variada e de calidade.

Neste intres para existir temos que resistir. (Re)xistencia é a palabra clave. Senón temos iso  presente, tede pro seguro que  #Galiza será WTT axiña: o día da súa defunción está preto.

Así que todos os que estades pensado en acudir á troula do 25 de xullo en Compostela, ficade na casa: xuntade os cartos da gasolina,  da peaxe, das cañas e da comida e gastádeas en productos culturais galegos. Faredes moito máis por este país que acudindo a esa trasnoitada homilía nacionalista que só serve para que algúns xustifiquen a súa incompetencia e os seus cargos.

(Re)xistencia é a palabra clave.