"Se vos dan papel pautado, escribide polo outro lado" JRJ

Alfaias

3 Marzo 2015 at 20:34

A memoria é unha fraga.

prunus

Unha fraga húmida e vizosa ateigada de lembranzas, na que cada árbore testemuña unha escena case esquecida no remuíño do noso pasado. Porque de árbore en árbore, de póla en póla, comezamos a percorrer o vieiro das nosas vidas. Dunha cerdeira a un carballo, dun bidueiro a unha maceira… Porque aínda que non o creamos, temos moito de esquíos ou de paxaros e moitos dos nosos recordos chimpan ou aniñan no tronco, na cortiza, nas follas, nos  froitos, nunha galla crebada pola treboada.

A primeira gran viaxe que facemos de camiño á madureza, é gabear cando nenos polo tronco das árbores. E dende enriba fitamos o mundo, como logo faremos de adultos. Por vez primeira somos quen de afastarnos da terra firme e erguer os nosos pés miúdos do chan.  E é, nesa primeira viaxe cara ás alturas, nesa ascensión atolada posuídos pola afouteza da nenez, cando por vez primeira tamén xogamos a imaxinar. E a árbore xa non é madeira viva, nin follas abaneadas polo vento, nin raíces a furar a codia da terra. Por arte de encantamento troca en castelo inexpugnable, en cabana de náufragos, en nave interestelar ou en labirinto onde axexa un monstro dos de toda a  vida. E nós mudamos con ela, e  facémonos príncipes, xigantes ou destemidos astronautas.

Mais non todo son brincadeiras, risos e alegrías, e as primeiras bágoas, chufas e rifas da infancia chegan tamén polas árbores.

Lembro a gran cerdeira a que os rapaces maiores me subían con esforzo para que apañase as cereixas mais altas, denantes de que os pardais desen boa conta delas.  Mais aqueles moinantes non tiñan interese ningún nas cereixas, pobres ignorantes. Só me subían para librarse de min. Era o pequecho da panda, o benxamín que non facía  nada ben e que só era un atranco nos seus xogos. Eu pasaba a tarde saloucando alí enriba e procuraba un doce conforto comendo unha cereixa tras outra. E cuspía as carabuñas ao chan mentres agardaba a que alguén me axudase a baixar. E así, mentres o sol devalaba cara ao poñente, na miña boca mesturábanse a dozura das cereixas e a salga das bágoas que esvaraban polas miñas fazulas.

Recordo aquela vella nespereira da eira da casa dos meus avós. Moito gustabamos os meus curmáns mais eu das súas nésperas laranxas como un solpor no verán.  E recordo tamén as nosas protestas, laios e prantos, cando o progreso levouna por diante e o meu avó serrouna. Había que poñer unha uralita que cubrise o camiño que levaba da casa a bodega para non enchoupar os  pés nas chuviñosas tardes do inverno. E daquela descubrimos que o progreso era unha uralita.

E había tamén unha retorcida figueira enfronte da ferraxería do meu tío. Nela, pobre de min, quedei atrapado un día e tiveron que vir sacarme cunha escaleira. Regresei a casa pegañento e avergoñado entre as gargalladas de toda a veciñanza.

E botei moitos barquiños feitos a navalla coa cortiza dos piñeiros que navegaron mariñeiros  polas augas do Umia e de moitos outros regueiros ata esvaecer ao lonxe, perdidos no que hoxe é o mar infindo das miñas lembranzas.

Houbo despois, algunhas outras cerdeiras, que non eran reais senón literarias, furtadas a Pablo Neruda o da canción desesperada. Versos roubados cos que tentaba conquistar o corazón das mozas que sentaban distantes na miña escola.  Quería facer con elas, o que a primavera fai coas cerdeiras. Nunca o conseguín, pero os versos de amor do poeta fieis aínda  me acompañan.

O devalo dous meus veráns da infancia  non o marcaban as horas do reloxo, nin o transcorrer dos minutos, nin o devalo dos días. Eran as guindas que aboiaban na caña de Holanda e que meu avó observaba todas  as mañás nunha liturxia que a min me marabillaba. E a medida que afundían sabía que todo remataba. Que  cando alcanzasen o fondo, o outono chegaba e as botellas se abrían e nas copas da taberna os rubís escintilaban.

Por todo isto,  ás veces, cando como cereixas, pecho os ollos e deixo a carabuña na boca, dándolle voltas coa lingua sobre o padal. E así, ese neno agochado no meu interior, o neno que todos nós levamos dentro,  espreguízase devagar e durante uns intres fuxidíos esperta: o neno arroutado que gabeaba ás árbores, o neno abandonado que comía cereixas, o neno que facía barquiños de cortiza de piñeiro, o neno que chorou pola nespereira, o neno que quería ser primavera para facer abrochar ás rapazas coma cerdeiras, o neno que fitaba as guindas que aboiaban na caña de Holanda…

Así que, comede unha cereixa, pechade os ollos, xogade coa carabuña na boca e axiña, sen que vos decatedes, regresará a vós ese neno case esquecido.

Non temades, que non é maxia, é a memoria, unha sinxela lembranza do que fomos e perdemos…

(Pregón da Festa da Cereixa de Beade 2011)

-

Comments are closed.

  • Os meus libros

  • As miñas colaboracións en